بر آن صفت که نهان گشت توده اغبر

نبی نریخت ورا خون از آنکه نالاید

به خون روبه چنگال شیر شرزه نر

که ناگه از طرف دز یکی غبار بخاست

نشسته دیوی بر بادپا و اینت شگفت

که دیو گردد چون جم سوار بر صرصر

رسول خواست ابوبکر را و داد برو