دو چشم حق نگر خویش بسته از عالم

بود به مهر رخش چرخ خیره شام و سحر

جواب داد یکی کای فروغ چشم جهان

ز چشم زخم سپهرش دو چشم دیده خطر

که هیچ کس به جز از حق نیایدش به نظر

گشوده اند از آن روی صعوگان پر و بال

که از چو باز فروبسته چشم ، راست نگر