یکی روان شد و دست علی گرفت به دست

ز چشم چشمه آبش روان ز آفت حر

رسول گفت گرش سوی من فراز آرید

منش ز چشمه حیوان کنم بصیر بصر

ز دستگیری او دست یافت بر اختر

علی ز چهر پیمبر شدش جهان بین باز

اگرچه دیده شود ز افتاب تار و کدر