ز چشم چشمه آبش روان ز آفت حر

کسی که مکه غبارش کشد چو سرمه به چشم

به چشم سرمه مکی کشد ز بیم حسر

کس که چشمه آتش فشان به چشمش تار

رسول گفت گرش سوی من فراز آرید

منش ز چشمه حیوان کنم بصیر بصر

یکی روان شد و دست علی گرفت به دست