کس که چشمه آتش فشان به چشمش تار

شده دو نرگس شهلا دو لاله احمر

کسی که مکه غبارش کشد چو سرمه به چشم

به چشم سرمه مکی کشد ز بیم حسر

ز چشم چشمه آبش روان ز آفت حر

رسول گفت گرش سوی من فراز آرید

منش ز چشمه حیوان کنم بصیر بصر