چنانکه سوخت چو آتش ز رشک آب خضر

علی ز چهر پیمبر شدش جهان بین باز

اگرچه دیده شود ز افتاب تار و کدر

به چشم آب زدش مصطی ز چشمه نوش

پس اختری که باخترش مهچه ناصیه سای

بدو سپرد و سرایید کای بلند اختر

بپو بپهنه که این رزم را تویی شایان