بدو سپرد و سرایید کای بلند اختر

به چشم آب زدش مصطی ز چشمه نوش

چنانکه سوخت چو آتش ز رشک آب خضر

پس اختری که باخترش مهچه ناصیه سای

بپو بپهنه که این رزم را تویی شایان

بچم به عرصه که این عزم را تویی از در

ولی بار خدا باره راند زی باره