ز بس رزانت آشوب سد اسکندر

مگو حصار یکی آسمان کز افرازش

عیان شدی چو یکی گوی توده اغبر

ز بس متانت آسیب گنبد هرمان

ز باره اش که دو صد ره بر از سپهر برین

به یک مثابه نمودی دوگاو زیر ه زبر

چنان رفیع که بر قعر ژرف خندق آن