چنان رفیع که بر قعر ژرف خندق آن

ز بس رزانت آشوب سد اسکندر

ز باره اش که دو صد ره بر از سپهر برین

به یک مثابه نمودی دوگاو زیر ه زبر

نتافتی ز بلندی فره رغ هفت اخر

عیان ز شیب فصیل وی آسمان کبود

چو از فرود دماوند تل خاکستر