دلت ز آهن و پولاد و روی بود مگر

رسول شد چو ز بیرحمی بلال آگه

هلال وار بکاهیدش از ملال قمر

سرود از چه ز آوردگاهش آوردی

تو آهنین دل و این ماهرو پری سیما

بلی نماید ز آهن پری به طبع حذر

پس از زمانی چون آن پری به هوش آمد