نبی سرودش کای آسمان عز و جلال

که تا سپهر وفا را چو جان کشد در بر

علی به صفحه کافورگشت لولوبار

به مشک و غالیه آمیخت دان های درر

که هست ذات تو هستی کون را مصدر

چرا ز قرب من آمیختی به ماه نجوم

چرا ز وصل من انگیختی ز جزغ غرر