ز بس که باده شده سرخ چشم من گفتی

چو در میان دو یزدان پرست یک کافر

نشسته بودم مست آنچنانکه دوکف خویش

نیافتم که کدام ایمن و کدام ایسر

درو ستاره کف الخضیب جسته مقر

که ناگه از ره پیکی رسید و مژده رساند

چه گفت گفت که ای آفریدگار هنر