درو ستاره کف الخضیب جسته مقر

نشسته بودم مست آنچنانکه دوکف خویش

نیافتم که کدام ایمن و کدام ایسر

ز بس که باده شده سرخ چشم من گفتی

که ناگه از ره پیکی رسید و مژده رساند

چه گفت گفت که ای آفریدگار هنر

چه خفته ای که ولیعهد شد سوی تبریز