چنان لطیف شرابی که بس که می زد جوش

ز عکس پیچ و خم زلفکان آن دلبر

میی به دستم کز پرتوش به زیر زمین

درون دانه عیان بود برگ و بار و شجر

همی تو گفتی خواهد بپرد از ساغر

چه درد سر دهمت تا سه هفته روز و شبان

نشسته بودم درنای و نوش و لهو و بطر