همی تو گفتی خواهد بپرد از ساغر

میی به دستم کز پرتوش به زیر زمین

درون دانه عیان بود برگ و بار و شجر

چنان لطیف شرابی که بس که می زد جوش

چه درد سر دهمت تا سه هفته روز و شبان

نشسته بودم درنای و نوش و لهو و بطر

پس از سه هفته که چون شیر نر غزاله چرخ