مرا به نوک قلم بحری آفرید خدای

رونده چرخ فروبسته است راه مقر

به خشم گفتمش ایدون ز چرخ نهراسم

که چرخ گردان زیرست و بخت من به زبر

که از دوات عمان سازم از مداد گهر

بهر کجا که رود شعر من چو نافه چین

بهای او همه سیم آورند و بدره زر