به خشم گفتمش ایدون ز چرخ نهراسم

به یک نفس بردش تا به ملک کالنجر

کنون چه چاره سگالی که بر تو از شش سو

رونده چرخ فروبسته است راه مقر

که چرخ گردان زیرست و بخت من به زبر

مرا به نوک قلم بحری آفرید خدای

که از دوات عمان سازم از مداد گهر