کنون چه چاره سگالی که بر تو از شش سو

چو سایه افتان خیزان رود به راه اندر

نعوذ بالله در ری اگر وزد بادی

به یک نفس بردش تا به ملک کالنجر

رونده چرخ فروبسته است راه مقر

به خشم گفتمش ایدون ز چرخ نهراسم

که چرخ گردان زیرست و بخت من به زبر