بهر کجا که رود شعر من چو نافه چین

که چرخ گردان زیرست و بخت من به زبر

مرا به نوک قلم بحری آفرید خدای

که از دوات عمان سازم از مداد گهر

بهای او همه سیم آورند و بدره زر

به ویژه همچو ولیعهد داوری دارم

که بینیش دو جهان جان درون یک پیکر