خطیب نام ترا چون برد ز وجد و سماع

غذای مردم مهجور چیست خون جگر

قلوب خلق ز مهرت چنان لبالب گشت

که در ضمیر بر اندیشه تنگ شد معبر

بر آن شود که بر افلاک پرد از منبر

ادیب مدح ترا چون کند ز شور نشاط

گمان بری که بود مست باده خلر