گمان بری که بود مست باده خلر

خطیب نام ترا چون برد ز وجد و سماع

بر آن شود که بر افلاک پرد از منبر

ادیب مدح ترا چون کند ز شور نشاط

به وصف خنگ تو غواص خامه ام دی خواست

ز بحر طبع فشاند به نامه سلک درر

نقوش وصفش ازان پیشتر که جنبد کلک