که می نیارد بیرون شدن نگه ز بصر

عجبتر آنکه ز بس چابکست توسن تو

حروف نامش جنبد به نامه چون جانور

چنان فضای جهان را گرفته هیبت تو

شها مها ملکا دادگسترا ملکا

منم که مدح تو شعر مرا بود زیور

سخن به مدح تو گویی ز آسمان آرم