عجبتر آنکه ز بس چابکست توسن تو

ز بحر طبع فشاند به نامه سلک درر

نقوش وصفش ازان پیشتر که جنبد کلک

ز بس روانی از دل بجست در دفتر

حروف نامش جنبد به نامه چون جانور

چنان فضای جهان را گرفته هیبت تو

که می نیارد بیرون شدن نگه ز بصر