بر چهر آفتاب بریشیده بال و پر

زانسان که هست بر رخ من نقش آبله

از گرد راه مانده به رخسار او اثر

گفتی دو زلف او دو فرشته است عنبرین

از وهم کرده دایره ای کاین مرا دهان

بر هیچ بسته منطقه ای کاین مراکمر

معلوم من نشد که تنش بود یا حریر