دندانه های شانه چو بر زلف او رسید

پرتاب چون شرر شد و پرآب چون شمر

در زلفکانش بس که دل افتاده روی دل

در حلقه های او نبود شانه را گذر

از هر کران زند به دل خلق نیشتر

گفتی دو چشم عاریه فرموده از غزال

و آن را به سحر تعبیه کردست بر قمر