گفتی دو چشم عاریه فرموده از غزال

در حلقه های او نبود شانه را گذر

دندانه های شانه چو بر زلف او رسید

از هر کران زند به دل خلق نیشتر

و آن را به سحر تعبیه کردست بر قمر

چشم خروس را که همه خلق دیده اند

دزدیده کاین مراست لب سرخ جان شکر