دزدیده کاین مراست لب سرخ جان شکر

گفتی دو چشم عاریه فرموده از غزال

و آن را به سحر تعبیه کردست بر قمر

چشم خروس را که همه خلق دیده اند

مانا که حسن هر دو جهان را بیافرید

در جزو جزو صورت او واهب الصور

حیران شدم که تا به چه عضوش کنم نگاه