در جزو جزو صورت او واهب الصور

چشم خروس را که همه خلق دیده اند

دزدیده کاین مراست لب سرخ جان شکر

مانا که حسن هر دو جهان را بیافرید

حیران شدم که تا به چه عضوش کنم نگاه

زیرا که بود آن یک ازین یک بدیع تر

سوگند خورده است که از شرم پیکرش