مه چون به عقرب آید بارد همی مطر

دستم اشاره یی به لب لعل او نمود

ز انگشت من دمید همه شاخ نیشکر

رویش به موی دیدم و بگریستم بلی

باری ز جای جستم و بوسیدمش رکاب

زودش پیاده کردم و بگرفتمش ببر

وانگه که موزه سفر از پا کشیدمش