گر روزگار ابره شود چرخ آستر

گر بوالبشر لقب نهمت بس غریب نیست

کامروز خلق را به حقیقت تویی پدر

کوته بود ز قامت بخت بلند تو

زان در شبان تیره گریزد عدوی تو

کز سهم تو ز سایه خود می کند حذر

پشتی که همچو تیغ نشد خم به پیش تو