کز سهم تو ز سایه خود می کند حذر

کوته بود ز قامت بخت بلند تو

گر روزگار ابره شود چرخ آستر

زان در شبان تیره گریزد عدوی تو

پشتی که همچو تیغ نشد خم به پیش تو

او را به راستی چو قلم می برند سر

رضوان خلد اگر تف تیغ تو بنگرد