رضوان خلد اگر تف تیغ تو بنگرد

کز سهم تو ز سایه خود می کند حذر

پشتی که همچو تیغ نشد خم به پیش تو

او را به راستی چو قلم می برند سر

حسرت خورد که کاش بدم مالک سقر

صدرا حکایت من و یار قدیم من

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر