حسرت خورد که کاش بدم مالک سقر

پشتی که همچو تیغ نشد خم به پیش تو

او را به راستی چو قلم می برند سر

رضوان خلد اگر تف تیغ تو بنگرد

صدرا حکایت من و یار قدیم من

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر

امروز گاه آنکه برون آمد آفتاب