امروز گاه آنکه برون آمد آفتاب

حسرت خورد که کاش بدم مالک سقر

صدرا حکایت من و یار قدیم من

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر

ماهم چو یک سپهر سهیل آمد از سفر

ننشسته و نشسته رخ از گرد راه گفت

فرسوده رهم به می ام خستگی ببر