ماهم چو یک سپهر سهیل آمد از سفر

صدرا حکایت من و یار قدیم من

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر

امروز گاه آنکه برون آمد آفتاب

ننشسته و نشسته رخ از گرد راه گفت

فرسوده رهم به می ام خستگی ببر

زان باده بردمش که اگر قطره یی از آن