ننشسته و نشسته رخ از گرد راه گفت

بشنو که گوش دشمنت از غصه باد کر

امروز گاه آنکه برون آمد آفتاب

ماهم چو یک سپهر سهیل آمد از سفر

فرسوده رهم به می ام خستگی ببر

زان باده بردمش که اگر قطره یی از آن

ریزی به سنگ خاره شود سنگ جانور