گفتم تو آفتابی و خوبان شعاع تو

کاو چون گدای خانه به دوشست دربدر

یاری چو من گزین که نماید ترا به طبع

مستغنی از محبت ترکان کاشغر

در شرق و غرب از ره وصل تو پی سپر

هرگه که دست من به موثر نمی رسد

ناچارم ای پسر که شتابم پی اثر