زانسان به خشم رفت که گفتی ز مژگانش

ناچارم ای پسر که شتابم پی اثر

گفت این زمان که آمدم و باز دیدیم

حالت چگونه باشد گفتم ز بد بتر

بارد همی به پیکر من ناچخ و تبر

گفت از چه رو ز بد بتری گفتمش ز شرم

نقدی به کف ندارم جز نقد جان و سر