که گویی آن براقست این پیمبر

چو خوی ریزد ز اندامش توگویی

ز چرخ همتش می بارد اختر

چو خسرو را بر آن بینی عجب نیست

و یاگویی یکی دریای زخار

نهاد ستند برکوهان صرصر

شها ای لشکرت در آب و آتش