ز بس که آتش و آبم گذشت بی تو ز سر

همی چه گفتم گفتم بتا درآی درآی

که نار با تو بهشتست و خلد بی تو سقر

جحیم و طوفان بر من برفت از دل و چشم

به گریه گشت روان از دو چشم من لولو

به خنده گشت عیان از دو لعل او گوهر

تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند