تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند

ز بس که آتش و آبم گذشت بی تو ز سر

به گریه گشت روان از دو چشم من لولو

به خنده گشت عیان از دو لعل او گوهر

یکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر

به صد هراس درآویختم به زلفینش

برآن نمط که به مار سیاه افسونگر