یکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر

به گریه گشت روان از دو چشم من لولو

به خنده گشت عیان از دو لعل او گوهر

تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند

به صد هراس درآویختم به زلفینش

برآن نمط که به مار سیاه افسونگر

همه کتاب مجسطیست گفتی آن سر زلف