برآن نمط که به مار سیاه افسونگر

تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند

یکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر

به صد هراس درآویختم به زلفینش

همه کتاب مجسطیست گفتی آن سر زلف

ز بس که دایره سر کرده بود یک بدگر

به چشم بود چو آهو به زلف چون افعی