به صد هراس درآویختم به زلفینش

به خنده گشت عیان از دو لعل او گوهر

تو گفتی آن لب و آن چشم هردو حامله اند

یکی به گوهر خشک و یکی به گوهر تر

برآن نمط که به مار سیاه افسونگر

همه کتاب مجسطیست گفتی آن سر زلف

ز بس که دایره سر کرده بود یک بدگر