ز مهر خواجه حسودان به من همان کردند

درین زمانه که رایج بود متاع هنر

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد

به ناله گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر

که بر به یوسف اخوان او ز میل پدر

چو این شنید فروبست چشم از سر خشم

بر آمد از بن هر موی من دوصد نشتر