درین زمانه که رایج بود متاع هنر

چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهر

ز روی مهر به سیمای من فکند نظر

چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد

به ناله گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر

ز مهر خواجه حسودان به من همان کردند