ز روی مهر به سیمای من فکند نظر

از آن شراب که از دل چو در جهد به دماغ

سپید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر

چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهر

چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام

درین زمانه که رایج بود متاع هنر

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد