چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام

سپید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر

چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهر

ز روی مهر به سیمای من فکند نظر

درین زمانه که رایج بود متاع هنر

به مویه گفتمش ای ترک از این حدیث بگرد

به ناله گفتمش ای شوخ ازین سخن بگذر