چو رنگ باده دوید از گلوی او در چهر

که داشت گونه یاقوت و نکهت عنبر

از آن شراب که از دل چو در جهد به دماغ

سپید مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر

ز روی مهر به سیمای من فکند نظر

چه گفت گفت که چون بر تو می رود ایام

درین زمانه که رایج بود متاع هنر