به پنج ماهی سیمین طپانچه زد بر ماه

بکند موی و برانگیخت لاله از عبهر

دوید بر مهش از دیده خوشه پروین

دمید بر گلشن از لطمه شاخ نیلوفر

به ده هلال نگارین همی شخود قمر

ز قهر گفت به یک حبل که کرد حسود

ترا که گفت که در کاخ خواجه رخت مبر